Malarstwo anamorficzne Eduardo Relero


Eduardo Relero to malarz i rzeźbiarz z Argentyny od lat mieszkający w Hiszpanii. Jedną gałęzi jego działalności artystycznej są rysunki anamorficzne.  Jak przyznaje w jednym  z wywiadów http://www.youtube.com/watch?v=MFj4IUN51Ukjego przygoda z tą techniką zaczęła się dość nietypowo.  Zlecono mu wykonanie grafiki do reklamy zegarków Swatch. Koncepcja opierała się na rysunkach anamorficznych.  Zapytany czy się na tym zna odpowiedział, że tak, choć było inaczej. Znał jedynie teorię. Praktykę opanował samodzielnie, metodą prób i błędów. Zleceniodawcy byli zadowoleni z rezultatu, ale on nie chciał już pracować w reklamie. 
T

Durango1937, Eduardo Relero

Według Relero anamorfoza to nie sztuka, tylko celowa deformacja obrazu. Sposób postrzegania zależy od kąta pod jakim się patrzy. Przykłady anamorfozy widać na autostradach w znakach ruchu drogowego, innym przykładem ich wykorzystania są reklamy umieszczane na banerach przy bramkach na stadionach podczas meczów piłkarskich. Dla Argentyńczyka anamorfoza sama w sobie nie jest celem , jest środkiem wyrazu, który może  być wykorzystany w sztuce.
Wydaje się mieć dystans do tego co robi. Zapytany czy nie szkoda mu, że prace z czasem znikają, odpowiada, że kiedy praca jest jego zdaniem udana, trochę żałuje że się z czasem zniszczy, ale nigdy nie stworzył czegoś, za czym by płakał. Zawsze znajduje jakieś defekty.
Maluje w przestrzeni publicznej, materiały zależą głównie od podłoża, ale najczęściej używa pigmentu i kleju, który działałby jak spoiwo i stabilizator pigmentu. 

Un Mundo por delante, Festival de cine documental, Cadiz, Eduardo Relero

 Na prace Relero trzeba patrzeć  jednym okiem, tak jak kamera.  Jest ciekawy rezultatów badań nad fenomenem wzroku, bo wie, że nasze postrzeganie ma charakter nie tylko fizyczny, ale i mentalny (np. kulturowy). 
W przeciwieństwie do Op artu, tendencji z lat 60 i 70-tych, deformacja nie jest celem dla Eduardo Relero, jak przyznaje w rozmowie z Kike Dónizem, powinna być częścią projektu estetycznego, formą narracji.
Technika anamorfozy jest inna niż te, którymi posługiwał się wcześniej. Musiał od nowa uczyć się malować. Wymaga skupienia i wcześniejszej analizy. Zazwyczaj maluje się na wcześniej zaplanowanym szkicu. Niestety nie pozostawia to miejsca na spontaniczność. Możecie porównać jego prace z cyklu anamorfozy z portretami, jakie rysował wcześniej. Oto link do poprzedniego bloga artysty: http://retratoseduardorelero.blogspot.com/
„Justicia Yacente” En protestas del 15-M Madrid /Eduardo Relero
 
Ponieważ część jego prac nawiązuje do dzieł starych mistrzów w rozmowie z Dónizem, Relero przedstawia swoją teorię na temat aktualności  klasyków. Według Argentyńczyka, malarstwo kiedy jest sztuką przez duże S, nie przynależy do żadnej epoki. Relero twierdzi, że Velázquez jest tak samo nowoczesny jak współcześni malarze. Kiedy obraz jest dobry, jest żywy. Jeśli nie, zmienia się w mumię i przestaje przykazywać treści, jej siła słabnie. 
Oto link do video z całym wywiadem zilustrowany pracami E.R. Koniecznie go obejrzyjcie, nawet jeśli nie znacie hiszpańskiego.
Wszystkie prace artysty można obejrzeć na jego blogu: http://anamorfosiseduardo.blogspot.com/
Stamtąd pochodzą zdjęcia.
Toda la obra anamórfica del artista puede ser vista en su blog. De allí provienen las fotos mostradas en este post. 
Kazan, Eduardo Relero
 Wybór tekstu i tłumaczenie: Monika Mazur BZIK IBERYJSKI